ضميمه ۳۷
عدالت جنايى
از قرآن، آخرین کتاب آسمانی، ترجمهٔ دکتر رشاد خلیفه
اگر دزدى هزار دلار از شما بدزد، و او را بگيرند و زندانى کنند، چه نصيب شما ميشود؟ اگر آن دزد زن و فرزند داشته باشد، جرم آنها چيست؟ چرا فرزندان بايد از پدرشان محروم باشند؟
قرآن اين مشکل را حل کرده است، همينطور مشکلات ديگر مربوط به روشهاى عدالت جنايى متداول در دنياى امروز.
مجازات برابر (قصاص) قانون خدا است [۱۷۹-۲:۱۷۸]
بر طبق عدالت جنايى قرآن، دزدى که هزار دلار از شما دزديده بايد آنقدر براى شما کار کند تا هزار دلار شما را که از دست دادهايد جبران کند، به اضافه هرگونه خسارت و ناراحتى که براى شما به وجود آورده است. در عين حال، زن و فرزندان بى گناه دزد هم از پدرشان محروم نشدهاند و روش پر خرج زندان هم از ميان برداشته ميشود. زندانى کردن تنبيهى بيرحمانه و غير انسانى است که ثابت شده از هر لحاظ بدون نتيجه است.
بر خلاف عقيده عمومى، دستهاى دزد نبايد قطع گردد. بر خلاف عقيده عمومى، دستهاى دزد نبايد قطع گردد. خدا را شکر ميکنيم براى مهربانى فراوانش و معجزه رياضى قرآنش که حالا متوجه شدهايم که دستهاى دزد بايد علامت گذارى شود. علامت گذاشتن دستهاى دزد در آيه ۵:۳۸ ذکر گرديده است. مجموع شماره سوره و آيه ميشود ۴۳=۳۸+۵ . در جاى ديگرى از قرآن که "دست بريده ميشود" در آيه ۱۲:۳۱ است. در اينجا است که مىبينيم زنها يوسف را به قدرى تحسين کردند که دستهاى خود را "بريدند". بديهى است که دستهايشان را قطع نکردند؛ هيچکس نميتواند اين کار را انجام دهد. مجموع شماره سوره و آيه ميشود ۴۳=۳۱+۱۲، يعنى همان مجموعى که در آيه ۵:۳۸ به دست آمد. اين تاييديه رياضى است مبنى بر اينکه قانون قرآن امر به علامت گذارى دست دزد ميکند، نه بريدن آن تأييديه رياضى ديگر : ۱۹ آيه بعد از ۱۲:۳۱ دوباره "بريدن دست" را مىبينيم. مجازات در اسلام بر پايه مساوات و فشارهاى اجتماعى است (۲:۱۷۸؛ ۵:۳۸؛ ۲۴:۲).
در "حديت و سنت" کفر آميز آمده است که زنا کارى را که ازدواج کرده بوده، تا پاى مرگ سنگسار کنيد. اين قانون خدا نيست. همانطور که در آيه ۲۴:۲ ذکر گر ديده است، مجازات زناکارى، شلاق زدن در حضور عموم است؛ صد ضربه شلاق نمادین. همانطور که در بالا اشاره شده است، مجازات اساسى، فشار اجتماعى و رسوا کردن مجرم است. با شلاق زدن در ملاء عام، اين هدف عملى ميشود.
به خاطر ستمگرى و بىعدالتى انسان، بسيارى از مردم حتى نميتوانند تصور کنند که اين قانون قرآنى چه ميگويد. در رابطه با قتل، قرآن به طور قطع محکوميت به مرگ را تشويق نميکند (۲:۱۷۹). "آزاد براى آزاد، برده براى برده، و مؤنث براى مؤنث" (۲:۱۷۸). آنها اين دستور واضح را قبول نميکنند که مساوات بايد حتما ً اجرا گردد- اگر زنى مردى را بکشد يا مردى زنى را بکشد، يا بردهاى شخص آزادى را بکشد، يا شخص آزادى بردهاى را بکشد، قاتل محکوم به مرگ نيست. قرآن ترجيح ميدهد تا قاتل به خانواده مقتول، غرامت بدهد. کشتن قاتل نه مقتول را باز ميگرداند و نه خانواده مقتول از اعدام کردن قاتل چيزى نصيبشان ميشود. غرامت بايد به اندازهاى کافى باشد که ديگران را از اين عمل باز دارد. در اسلام (تسليم) شخص مورد ظلم يا خانواده او قضاوت جنايت را به عهده دارند؛ آنها هستند که زير نظر کسى که قرآن را ميداند، تصميم ميگيرند مجازات چه باشد.