ضمیمه ۳
ما قرآن را آسان ساختیم (۵۴:۱۷)
از قرآن، آخرین کتاب آسمانی، ترجمهٔ دکتر رشاد خلیفه
آیه ۱۱:۱ ما را آگاه میسازد که معجزه قرآن مستلزم [۱] طرح ریاضی مافوق انسانی در ساختمان آن [۲] و همزمان، فضیلت ادبی فوق العاده آن است.
شخصی ممکنست طریقه تقسیم اعداد لازم جهت یک الگوی ریاضی ساده را بر روی یک اثر ادبی رعایت کند. اگر چه، این طریقه باعث از بین رفتن کیفیت ادبی آن اثر میشود. کنترل همزمان کیفیت ادبی و طریقه پیچیده ریاضی هر یک از حروف در خلال قرآن (ضمیمه ۱) در این حقیقت نمایانگر است که قرآن جهت بخاطر سپردن، درک، و بهرمند شدن، ساده ساخته شده است. برخلاف همه کتابهای ساخته دست بشر، خواندن قرآن دوباره و چند باره تا بینهایت، لذت بخش است.
موضوع این ضمیمه در سوره ۵۴ آیات ۱۷، ۲۲، ۳۲، و ۴۰ تکرار شده است. اینطور که به نظر میرسد، قرآن به عربی به ترتیبی ساخته شده تا خواننده یا حفظ کننده را از عبارت بعدی یا آیه بعدی آگاه سازد. خدا ما را آفریده است و او بهترین راه قرار دادن مطالب ادبی در حافظه ما را میداند. به خاطر سپردن قرآن نسل به نسل، در زمانی که کتابهای دست نویس کمیاب بوده است نقش بسیار مهمی جهت حفاظت از متن اصلی قرآن را در بر داشته است.
شخصی که قرآن عربی را از حفظ میکند، بدون اینکه متوجه شود، همینطور که کلمات قرآنی را اداء میکند، به واسطه سیستم ادبی پیچیدهای از طریقه الهی کمک میشود. تقریبا ً همه آیات قرآن دارای "زنگ خاطره" است (اسمی که من برای آن تعیین کردم). نقش آنها اینست که خواننده را از آنچه در عبارت بعدی یا آیه بعدی میآید، آگاه سازند. این روش در طول قرآن بسیار گسترده است، من فقط دو مثال را برای شما شرح میدهم:
۱. در سوره ۲، آیات ۱۲۷، ۱۲۸، و ۱۲۹ با دو اسم مختلف برای خدا ختم میشوند. این دو اسم های جفت "السمیع العلیم (شنونده، آگاه)،" "التواب الرحیم (توبه پذیر، مهربانترین)"، و "العزیز الحکیم (بزرگوار، حکیم ترین)،" هستند. اگر این کتابی معمولی بود، شخص به سادگی این شش اسم را جابجا قرار میداد. اما نه در قرآن. هر جفت از این اسمها در همان آیه با "زنگ خاطر" تقدم یافته است که ما را از جفت صحیح آن آگاه میسازد. بنابراین، آیه ۱۲۷ درباره ابراهیم و اسماعیل که پایههای خانه کعبه را برافراشتند، صحبت میکند. این آیه با اسمهای "السمیع العلیم" ختم میشود. صداهای مشخص در اینجا "س"، "م" و "ع" است. این سه حرف در کلمه "اسماعیل" مشخص است. متوجه میشویم که این کلمه به طور واضحی در جمله تاخیر کرده است، در حالیکه بر کیفیت ادبی آن افزوده است. بنابراین، متوجه میشویم که آیه به این صورت است : "هنگامیکه ابراهیم زیر بنای کعبه را بر پا داشت، همراه با اسماعیل ........." معمولا ً انسان نویسنده اینطور مینویسد. "هنگامیکه ابراهیم و اسماعیل زیر بنای کعبه را بر پا داشتند......" اما تأخیر صداها در کلمه "اسماعیل" آنها را به آخر آیه نزدیکتر میکند و به این ترتیب ما را آگاه میکند که اسمهای صحیح خدا در این آیه "السمیع" و "العلیم" است.
آیه ۱۲۸ دارای کلمه مشخص "تب" در اینجا نقش زنگ خاطره را ایفا میکند. اسمهای خدا در آخر ۲:۱۲۹، "عزیز" حکیم" است. صداهای مشخص در اینجا "ز" و "ک" است، زنگ خاطره در این آیه کلمه "یزکیهم" است.
۲. مثال خوب دیگر در آیات ۱۷۸ و ۱۷۷، ۳:۱۷۶ آمده است، جاییکه عذاب برای کافران بعنوان "عظیم (وحشتناک)،" "الیم (دردناک)،" و "مُّهِين (خوار کننده)" توضیح داده شده است. در کتابهای نوشته دست بشر، کسی که کتاب را بخاطر میسپارد، به سادگی میتواند این سه توجیه را اشتباها ً با هم در آمیزد. اما ما متوجه میشویم که هر یک از این صفات با زنگ خاطره پرقدرتی تقدم مییابند که باعث جلوگیری از این اشتباه میشود. کلمه "عظیم" در آیه ۱۷۶ به واسطه کلمه "حظا ً" تقدم یافته است که با حرف تشدید دار "ظ" مشخص شده است. این برای این است که ما را به صفت خاصی در آخر این آیه آگاه سازد. کلمه "الیم" از آیه ۱۷۷ به واسطه صدای کلمه "ایمان" تقدم یافته است که زنگ خاطره باشد، کلمه "مُّهِين" در آیه ۳:۱۷۸ با تعدا زیادی "م" و "ه" در طول این آیه تقدم دارد.
مثالهای دیگری از زنگ خاطره در آخر ۳:۱۷۳ و ابتدای ۳:۱۷۴، آخر ۴:۵۲ و ابتدای ۴:۵۳، اخر ۴:۶۱ و ابتدای ۴:۶۲، آخر ۱۸:۵۳ و ابتدای ۱۸:۵۴، و در بسیاری از آیات دیگر آمده است.