ضميمه ۱۷- مرگ

ضميمه ۱۷

مرگ

از قرآن، آخرین کتاب آسمانی، ترجمهٔ دکتر رشاد خلیفه

مرگ براى اغلب مردم راز بزرگى است، اما نه براى دانش آموزان قرآن. ما ياد مي‌گيريم که مرگ دقيقا ً مانند خواب است؛ همراه با رويا (۶:۶۰ ، ۴۰:۴۶). زمان بين مرگ و برانگيخته شدن در روز قيامت، مانند خوابيدن يک شب مي‌گذرد (۲:۲۵۹، ۶:۶۰، ۱۰:۴۵، ۲۵، ۱۹، ۱۸:۱۱، ۱۶:۲۱، ۳۰:۵۵).

در لحظه مرگ هر کسى سرنوشت خود را مي‌داند؛ بهشت يا جهنم. براى کافران، مرگ واقعه‌اى است وحشتناک؛ فرشتگان هنگام گرفتن روح آن‌ها، به صورت و نشيمنگاه شان مي‌زنند (۸:۵۰، ۴۷:۲۷، ۷۹:۱).

مکرراً، قرآن راجع به دو مرگ صحبت مي‌کند، اولين مرگ موقعى بود که قدرت مطلق پروردگار را رد کرديم (ضميمه ۷). اولين مرگ تا لحظه به دنيا آمدن ما به اين دنيا به طول انجاميد. دومين مرگ، خاتمه زندگى ما در اين دنيا است (۲:۲۸، ۲۲:۶۶، ۴۰۱۱).

توجه: متن زير برگرفته از مقاله اصلی "ديدگاه تسليم شدگان"، بولتن ماهانه "تسليم شدگان بين المللى"،  نسخه فوریه ۱۹۹۰ است که در دسامبر ۱۹۸۹ تکمیل و پیش از موعد ارسال شد. دکتر خليفه در روز ۳۱ ژانويه سال ۱۹۹۰، شهيد شد، و روحش مستقيماً به بهشت برده شد.

پرهيزکاران در واقع نمي‌ميرند، آنها مستقيماً به بهشت مي‌روند

مژده بده به کسانى که ايمان دارند و پرهيزکار هستند که باغ‌هايى با نهرهاى جارى خواهند داشت. هنگامي که از ميوه‌هاى آنجا به ايشان روزى دهند، خواهند گفت، "اين از آن‌هايى است که قبلاً به ما دادند." بنابراين، به آن‌ها توصیف تشبيهى داده شده است. آنها در آنجا همسران پاک خواهند داشت و تا ابد در آنجا مسکن يابند. (۲:۲۵)

فکر نکنيد کسانى که در راه خدا کشته شده‌اند، مرده‌اند؛ آنها زنده هستند نزد پروردگارشان، از روزى‌هاى او لذت مي‌برند. (۳:۱۶۹)

درباره کساني که در راه خدا کشته شده‌اند، نگوييد، "آن‌ها مرده‌اند." آن‌ها نزد پروردگارشان زنده هستند، اما شما درک نمى‌کنيد. (۲:۱۵۴)

اى کسانى که ايمان داريد، شما باید به خدا و رسول جواب دهید، هنگامي که او شما را به چيزى دعوت مي‌کند که به شما حيات مى‌بخشد. (۸:۲۴)

کساني که به خاطر خدا مهاجرت کنند، سپس کشته شوند يا بميرند، خدا مسلماً به آن‌ها رزقى نيکو عطا خواهد کرد. (۲۲:۵۸)

آن‌ها در آنجا هرگز مزه مرگ را نمى چشند- پس از اولين مرگ- و او آنها را از عذاب جهنم رها ساخته است. (۴۴:۵۶)

(هنگام مرگش) به او گفته شد، "داخل پرديس شو." او گفت، "اى کاش مردم من (روى زمين) مي‌دانستند؛ که پروردگارم من را بخشيده است و من را گرامى داشته است." (۲۷-۳۶:۲۶)

جزاى گناه مرگ است [بخش روميان در انجيل ۶:۲۳]

همان‌طور که در آيه ۳:۸۱ و ۴۶:۹ آمده است، رسول ميثاق خدا چيز جديدى نمى‌آورد؛ هر چه من دريافت مي‌کنم و به شما منتقل مي‌کنم، همه از قبل در قرآن آمده است. اگر چه، قرآن پر از اطلاعاتى است که خداى قادر مطلق آشکار شدن آن را براى زمانى معين نگاه داشته است. اکنون زمانى است که به آيات نشان داده شده در بالا توجه کنيم و اين خبر بزرگ را بيآموزيم: پرهيزکاران نمى‌ميرند؛ هنگامي که زندگى آن‌ها در اين زمين به پايان از قبل تعيين شده‌اش مي‌رسد، فرشته مرگ فقط از آن‌ها دعوت مي‌کند که بدن‌هاى دنيوى خود را ترک کنند و به بهشت بروند، همان پرديسى که آدم و حوا روزى در آن زندگى مي‌کردند. بهشت از زمان آدم و حوا وجود داشته است. ما از ۳۰-۸۹:۲۷ مى‌آموزيم که خدا روح مؤمنان را دعوت مي‌کند : "به پرديس من داخل شويد."

تجربه شخصى من

هنگامي که ميثاق خدا با پيغمبران انجام گرفت، طبق آيه ۳:۸۱، من به بهشت برده شدم، جاييکه پرهيزکاران اکنون زندگى مي‌کنند (۴:۶۹). در حالى که بدن من در روى زمين بود، من در همان پرديسى بودم که آدم و حوا بودند.

کافران

کافران در لحظه مرگ مي‌دانند که سرنوشت‌شان جهنم است. فرشتگان به صورت و نشيمنگاهشان مي‌زنند (۸:۵۰ و ۴۷:۲۷ )، و به ايشان دستور مي‌دهند تا روح خود را رها کنند (۶:۹۳)، سپس "روح آن‌ها را مي‌ربايند" (۷۹:۱). قرآن به ما مى‌آموزد که کافران دو مرگ را تجربه مي‌کنند (۲:۲۸ و ۴۰:۱۱). آن‌ها به مرگ در خواهند آمد- مرحله‌اى که هيچ چيزى نيست، و در اين مرحله شب و روز جهنم را در کابوسى مدام مي‌بينند که تا روز قضاوت ادامه دارد (۴۰:۴۶). جهنم هنوز به وجود نيامده است (۴۰:۴۶، ۸۹:۲۳).

البته که پرهيزکاران از اين دنيا مي‌روند

از نظر مردمي که در زمين زندگى مي‌کنند، پرهيزکاران "مي‌ميرند." مردم درک نمي‌کنند که پرهيزکاران فقط بدن خود را ترک مي‌کنند، و به پرديس مي‌روند. آيات نشان داده شده در بالا خود توجيه کننده اين موضوع هستند. اين آيات به ما مي‌گويد که پرهيزکاران فقط يک بار مى‌ميرند- مرگ اولى که قبلا ً در نتيجه مشاجره عظيم تجربه کرديم (۳۸:۶۹). در آيات ۲۷-۳۶:۲۶ بهترين مدرک را مي‌بينيم که پرهيزکاران به پرديس مي‌روند، در حالى که دوستان و اقوامشان هنوز در کره زمين زندگى مي‌کنند. مانند رفتن به هاوايى و در آنجا منتظر ما بودن. همچنين به ۱۶:۳۲ و ۶۲-۶:۶۰ توجه کنيد.