ضميمه ۱۰- استفاده خدا از ضميرهاى جمع

در دنیای انگلیسی زبان‌ها، جایی که مسلک تثلیث (سه خدایی) متداول است، بعضی از مردم با استفاده خدا از افعال به صورت جمع در قرآن، گول خوردند. پیغام هیبت انگیز قرآن که مطلقا ً هیچ تغییری در آن وجود ندارد، آن است که: "خدا یکی است" (۱۶۳، ۲:۱۳۳ ؛ ۴:۱۷۱ ؛ ۵:۷۳ ؛ ۶:۱۹ ؛ ۹:۳۱ ؛ ۱۲:۳۹ ؛ ۱۳:۱۶ ؛ ۵۲، ۱۴:۴۸ ؛ ۵۱، ۱۶:۲۲ ؛ ۱۸:۱۱۰ ؛ ۲۱:۱۰۸ ؛ ۲۲:۳۴ ؛ ۳۷:۴ ؛ ۳۸:۶۵ ؛ ۳۹:۴ ؛ ۴۰:۱۶ ؛ ۴۱:۶ ؛ ۱۱۲:۱).

هر کجا خدای قادر اول شخص جمع به کار برده است، حتماً دیگر موجودات مانند فرشتگان هم شرکت داشته‌اند. برای مثال فرشته جبرییل و محمد پیغمبر در وحی این کتاب شرکت داشته‌اند. بنابراین، در ۱۵:۹ حالت جمع به کار برده شده است: "ما این کتاب را وحی کردیم، و ما از آن محفاظت خواهیم کرد." به صورت جمع به کار رفتن در اینجا نشان دهنده این است که محمد، پیغمبر، خدا و جبرییل، فرشته خدا، در تحویل قرآن شرکت داشته‌اند.

مثال دیگر دمیدن روح حیات بخش به آدم و عیسی است. آفرینش آدم در بهشت انجام گرفت، و خدا مستقیماً روح حیات بخش را به او دمید. بنابراین، همیشه اول شخص مفرد به کار برده شده است: "من از روح خود به آدم دمیدم" (۱۵:۲۹، ۳۸:۷۲). در صورتی که آفرینش عیسی در روی زمین انجام گرفت و جبرییل "کلام" خدا را به مریم انتقال داد. در اشاره به خلقت عیسی، مکررا ً حالت جمع به کار برده شده است (۲۱:۹۱، ۶۶:۱۲).

هنگامیکه خدا مستقیماً و بدون واسطه فرشتگان با موسی صحبت کرد، می‌بینیم که مخصوصاً خدا به حالت مفرد صحبت می‌کند: "من خدا هستم. خدای دیگری غیر از من نیست. تنها من را پرستش کن، و برای به یاد آوردن من، دعای ارتباطی (نماز) بجا آور." (۱۴-۲۰:۱۲).

هر کجا که پرستش خدا ذکر شده، اول شخص مفرد به کار برده شده است (۵۱:۵۶).